Hoogtepuntjes

Als ik er goed over nadenk (en dat doe ik, daar heb ik nogal tijd voor) dan heb ik sinds de operatie best heel veel hoogtepuntjes.

 
Ik moet ze alleen wel willen zien. Om mezelf te helpen ga ik ze opschrijven, begin met de makkelijkere

• heel veel lieve vriendinnen en mensen om ons heen die aan te bieden te koken en dat dan komen brengen (en in een aantal gevallen zelfs ook in de oven zetten)
• vrienden die zo goed om onze dametjes denken, ze naar van alles mee willen nemen of met ze willen doen
• mede-ouders van school of sport die onze kinderen willen halen of brengen (want tja, de meneer van het hout moet gewoon werken)
• collega's die kaartjes en appjes blijven sturen, ook na al die maanden nog
• een moeder en schoonmoeder die steeds weer bijspringen in ons huishouden
• een lieve man die zo veel extra dingen doet al maanden
• al die boeken en tijdschriften die mensen voor mij meenemen (en die ik weer doorgeef)
• leren haken, zomaar
• en dan vergeet ik natuurlijkook nog heel veel dingen

lastiger maar zeker ook aanwezig en na maanden plat toch ook echt hoogtepunten;

• de herfstwind op mijn wangen voelen
• naar buiten kunnen, lopen en iedere dag iets verder
• een fysiotherapeut die heel goed kan uitleggen wat er nu precies is gebeurd
• na 13 weken geen medicatie meer slikken
• voelen dat daardoor de mist in mijn hoofd eindelijk weer wat optrekt
• weer creativiteit voelen stromen, plannetjes hebben
• me kunnen omdraaien zonder pijn
• minder lang per dag hoeven te liggen
• weer een spijkerbroek aan kunnen

Een enorm hoogtepunt is dat de fysiotherapeut het zeker mogelijk acht dat ik mee ga op wintervakantie, net na de kerst. Ik had daar een hard hoofd in maar hij ziet mogelijkheden (en heeft er meer verstand van dan ik)

Het is geefmaand in November, een maand om extra te geven, daar bewust bij stil te staan. Ik ben nog op zoek naar mijn vorm en schreef al op de site dat ik me dus vooral zo bewust ben van wat ik/wat wij krijgen op dit moment.

Warme groet,
Christel